Marinus van Raalte (Rotterdam, 1873 – Bergen-Belsen, 1944) was een Nederlandse schilder en tekenaar wiens oeuvre een indringende combinatie vormt van impressionistische verfijning en joodse culturele wortels. Hij werd geboren in een liberaal-joods gezin en ontwikkelde zich tot een begaafd kunstenaar met een grote gevoeligheid voor licht, sfeer en het alledaagse leven.

Van Raalte volgde zijn opleiding aan de Rotterdamse Academie van Beeldende Kunsten en aan de Académie Julian in Parijs, waar hij in aanraking kwam met het Franse impressionisme. Zijn werk vertoont dan ook invloeden van dit genre: losse toets, genuanceerde kleurwerking en aandacht voor de werking van licht. Toch bleef zijn thematiek geworteld in het Nederlandse leven — hij schilderde stadsgezichten, stillevens, portretten en interieurs, vaak met een ingetogen melancholie.

Aan het begin van de twintigste eeuw vestigde Van Raalte zich in Amsterdam, waar hij deel uitmaakte van het culturele en joodse intellectuele leven. Zijn werk werd regelmatig tentoongesteld, onder meer bij Arti et Amicitiae, en hij kreeg lovende kritieken voor zijn verfijnde techniek en menselijke benadering. Als joodse kunstenaar bleef hij zijn culturele identiteit trouw, zonder zich tot uitgesproken religieuze thematiek te beperken.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Van Raalte vanwege zijn afkomst gedeporteerd. Hij stierf in 1944 in concentratiekamp Bergen-Belsen. Zijn dood betekende het tragische einde van een kunstenaar die behoorde tot de vergeten stemmen van de Nederlandse schilderkunst. Zijn werk is een stille getuigenis van een rijk artistiek leven, doordesemd van gevoeligheid, vakmanschap en een stille kracht die ondanks alles voortleeft.