Ole Schwalbe (Ole Albert Christian Schwalbe; 23 juli 1929 – 15 oktober 1990) was een Deense schilder en een sleutelfiguur in de ontwikkeling van de naoorlogse concrete en constructivistische kunst in Denemarken. Hij is vooral bekend als lid van de kunstenaarsvereniging Linien en als een van de initiators van de tweede generatie van het Deense constructivisme, een stroming die de groep in 1956 definieerde als concreet realisme.

Ole Schwalbe, geboren in de wijk Brønshøj in Kopenhagen, was grotendeels autodidact als schilder, hoewel hij tussen 1945 en 1950 een opleiding tot graficus volgde. Zijn artistieke talent openbaarde zich al vroeg: op slechts zestienjarige leeftijd debuteerde hij in 1945 op de prestigieuze Kunstnernes Efterårsudstilling (Kunstenaarsnajaarstentoonstelling). Deze vroege erkenning plaatste hem tussen de meest veelbelovende jonge kunstenaars van zijn generatie.

Schwalbes werk wordt gekenmerkt door een rigoureuze, analytische benadering van vorm en kleur. Na vroege experimenten met kleur maakte hij in 1953 een beslissende wending door zijn palet te beperken tot zwart en wit. Door positieve en negatieve segmenten van cirkels te gebruiken – vaak vergeleken met de afdrukken van een paperclip – onderzocht hij perceptie, balans en ruimtelijke spanning. Eind jaren vijftig introduceerde hij rood naast zwart en wit, waarbij hij de drie kleuren symbolisch gebruikte om leven en dood, lichaam en ziel te weerspiegelen. Rond 1960 evolueerden zijn composities naar genuanceerde grijstinten, zoals te zien is in werken als Signet 1 (1960), voordat kleur geleidelijk terugkeerde, met name met diepblauwe tinten in Entre chien et loup (1965).

Een bepalend aspect van Ole Schwalbes werk was zijn overtuiging van de totale integratie van kunst en architectuur. Hij beschouwde kunst als een essentieel onderdeel van de gebouwde omgeving, in plaats van een achteraf toegevoegde toevoeging. Deze filosofie komt duidelijk naar voren in zijn architectuurprojecten, waaronder de geïntegreerde artistieke decoratie van de Brandbjerg School (1970), evenals werken voor Sukkertoppen Forsamlingshus (1972), de Deense ambassade in Londen (1977), de bibliotheek van Holstebro (1981) en het stadhuis van Holstebro (1986). Een van zijn weinige sculpturen, Kuglen, is permanent geïnstalleerd in de entreehal van het stadhuis van Holstebro.

Tegenwoordig wordt Ole Schwalbe beschouwd als een centrale figuur in de 20e-eeuwse Deense betonkunst. Zijn gedisciplineerde beeldtaal, intellectuele helderheid en streven naar de synthese van kunst en architectuur hebben hem een ​​blijvende plaats in de geschiedenis van het Scandinavische modernisme verzekerd.