Philip Sadée (Den Haag, 7 februari 1837 – aldaar, 14 december 1904) was een Nederlandse schilder die zich een vooraanstaande plaats verwierf binnen de 19e-eeuwse Haagse kunstwereld. Opgeleid aan de Haagse Academie en in het atelier van Jacobus-Evardus-Josephus van den Berg, ontwikkelde hij een solide technische basis die hij verder verfijnde tijdens een studiereis naar Düsseldorf in 1866, samen met zijn medestudent Julius Jacobus van de Sande Bakhuyzen.

Sadée verwierf vooral bekendheid met zijn verstilde en sfeervolle strand- en vissersscènes, vaak gesitueerd aan de kust van Scheveningen. In deze werken toont hij het dagelijks leven van vissers en boeren in een licht geromantiseerde vorm van sociaal realisme: mannen en vrouwen die de vangst binnenhalen, turen naar de horizon of zich buigen over het land. Zijn voorstellingen ademen rust en waardigheid, en geven blijk van een diep respect voor het eenvoudige, arbeidzame bestaan.

Naast deze thematiek waagde Sadée zich ook aan historische en religieuze onderwerpen. Zijn oeuvre getuigt van een brede artistieke belangstelling, gevoed door reizen door onder meer Frankrijk, Duitsland, België en Italië, evenals het Franse Pas-de-Calais. Zijn werk werd gedurende een halve eeuw regelmatig tentoongesteld in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag, en hij was lid van de kunstenaarsvereniging Arte et Amicitiae in Amsterdam.

Als docent aan de Haagse Academie droeg Sadée zijn kennis over aan een nieuwe generatie kunstenaars, waaronder Hendrikus M. Horrix. Zijn werk vond niet alleen in Nederland weerklank, maar ook in het Verenigd Koninkrijk, waar hij een aanzienlijke schare verzamelaars kende.

Vandaag de dag bevinden zijn schilderijen zich in tal van museumcollecties, waaronder het Rijksmuseum in Amsterdam en musea in onder meer Den Haag, Dordrecht, Leeuwarden en Otterlo, evenals internationaal in steden als Sheffield en Bremen. Sadée’s oeuvre blijft een ingetogen maar indringend eerbetoon aan het leven aan de kust en de mensen die daarvan afhankelijk waren.