Theodor Fahrner (4 augustus 1859 - 22 juli 1919) was een Duitse sieradenontwerper en opgeleide staalgraveur uit Pforzheim, bekend om zijn Art Nouveau- en Jugendstil-creaties. Zijn stukken werden geprezen om hun artistieke kwaliteit en waren toch betaalbaar. Na zijn dood werd zijn bedrijf een toonaangevende naam in Art Deco-sieradenontwerp.

Theodor Fahrner werd geboren als zoon van Theodor Fahrner Sr. en Pauline Fahrner (née Schweikert). Hij had zes zussen: Emma, ​​Julie, Lina, Paulina Emilie, Luise Emilie en Bertha. Er is weinig gedocumenteerd over zijn vroege opleiding, maar hij volgde een opleiding tot staalgraveur en studeerde aan de Pforzheim Kunstgewerbeschule.

Zijn vader was eigenaar van een ringproductiebedrijf, dat Fahrner erfde toen zijn vader in 1883 overleed. In 1895 had hij de volledige controle over het bedrijf overgenomen. Tijdens de artistieke en industriële verschuivingen van de late 19e eeuw registreerde hij meerdere patenten en gebruiksmodellen. Zijn doorbraak kwam in 1900 toen hij sieraden van Max J. Gradl tentoonstelde op de Wereldtentoonstelling in Parijs, waarmee hij een zilveren medaille won.

Van 1899 tot 1906 ontwierp Fahrner persoonlijk een groot deel van de sieraden van het bedrijf. Later droegen bekende ontwerpers zoals Maria Obrich, Patriz Huber en Ludwig Knupper bij aan de evoluerende stijl van het merk. Onder zijn leiding werd het bedrijf beroemd om zijn toegankelijke maar stijlvolle Art Deco-sieraden, en kreeg het een internationale reputatie.

Fahrner overleed op 22 juli 1919 in Pforzheim en liet twee dochters achter, Vera en Yella. Hij werd begraven op de belangrijkste begraafplaats van Pforzheim. Na zijn dood nam juwelier Gustav Braendle uit Esslingen het bedrijf over en zette de productie voort onder de naam Bijouteriewarenfabrik Gustav Braendle. De merknaam "Fahrnerschmuck" bleef in gebruik, waardoor Fahrners erfenis in de juwelenindustrie behouden bleef.