Wout Maters werd in 1931 in IJmuiden geboren en groeide uit tot een van de markante Nederlandse beeldhouwers van de tweede helft van de twintigste eeuw. Hij kreeg zijn opleiding aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam, waar hij zich specialiseerde in beeldhouwkunst en zich bekwaamde in het werken met brons en steen. Zijn kunstenaarschap stond sterk in het teken van de wederopbouwperiode, waarin beeldhouwers vaak opdrachten kregen voor de openbare ruimte en waarin kunst een rol speelde in het verfraaien van de leefomgeving.

Maters’ oeuvre wordt gekenmerkt door een duidelijke voorkeur voor figuratie. Hij maakte menselijke figuren en diermotieven die kracht en eenvoud uitstralen. Zijn sculpturen zijn helder van vorm, goed leesbaar voor een breed publiek, en tonen vaak een ingetogen waardigheid. Juist door hun herkenbaarheid en toegankelijkheid hebben veel van zijn werken een vaste plek gekregen in de openbare ruimte, waar ze nog steeds deel uitmaken van het dagelijks leven.

In de jaren zestig tot tachtig kreeg Maters opdrachten van gemeenten, instellingen en scholen. Zijn beelden zijn te vinden in verschillende steden en dorpen, met name in Utrecht en omgeving, waar hij zich later vestigde. Hier plaatste hij onder meer monumentale en gedenkbeelden, die de verbinding tussen kunst en gemeenschap benadrukken.

Naast zijn werk in de openbare ruimte maakte hij kleinere bronzen sculpturen, vaak portretten of intieme voorstellingen, die de kracht van het materiaal combineren met een verfijnde modellering. Deze werken vonden hun weg naar particuliere collecties en tentoonstellingen.

Wout Maters bleef zijn leven lang trouw aan de figuratieve traditie, in een tijd waarin veel collega’s de weg van abstractie en conceptuele kunst insloegen. Daarmee behoort hij tot de kunstenaars die figuratieve beeldhouwkunst in Nederland levend en relevant hielden.

Hij overleed in 2017 in Utrecht, de stad waar hij een groot deel van zijn leven had gewerkt en gewoond. Zijn beelden in de openbare ruimte vormen een blijvend tastbaar spoor van zijn kunstenaarschap en maken hem tot een kunstenaar die, zonder zich te verliezen in modes of radicale breuken, een integere en herkenbare bijdrage leverde aan de Nederlandse naoorlogse beeldhouwkunst.