Adolf Breetvelt, ook bekend als Dolf Breetvelt (Delft, 31 december 1892 – Amstelveen, 20 mei 1975), was een Nederlands beeldend kunstenaar wiens carrière zich uitstrekte van figuratief tekenen en lesgeven tot een late, maar belangrijke stap richting abstractie. Hij neemt een bijzondere positie in binnen de ontwikkeling van de twintigste-eeuwse Nederlandse moderne kunst.
Breetvelt studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar hij een gedegen academische opleiding in tekenen en beeldcompositie ontving. In 1920 verhuisde hij naar Nederlands-Indië, waar hij als tekenleraar werkte. Deze lange periode in het buitenland had een blijvende invloed op zijn artistieke visie, waardoor zijn observatievermogen werd aangescherpt en zijn interesse in vorm en structuur werd verdiept.
Hij keerde in 1938 terug naar Nederland en vestigde zich geleidelijk aan opnieuw in de Nederlandse kunstwereld. Een cruciaal moment in zijn carrière was in 1949, toen hij lid werd van de Vereniging Vrij Beelden, later omgedoopt tot Liga Nieuw Beelden. Deze progressieve beweging, waartoe kunstenaars als Piet Ouborg, Walter Spies en Hans Ittmann behoorden, speelde een belangrijke rol in de naoorlogse ontwikkeling van abstracte en non-figuratieve kunst in Nederland.
In hetzelfde jaar maakte Breetvelt zijn eerste abstracte schilderijen, waarmee een duidelijke stilistische verschuiving van figuratief werk naar abstractie werd ingezet. Zijn abstracte oeuvre kenmerkt zich door een zoektocht naar balans, ritme en ruimtelijke spanning, wat hem aansluit bij bredere modernistische stromingen, terwijl hij tegelijkertijd een persoonlijke, ingetogen beeldtaal behoudt.
Breetvelt nam deel aan talrijke groepstentoonstellingen in Museum Fodor in Amsterdam, waar hij een bekend gezicht werd in de Amsterdamse kunstwereld. Zijn groeiende reputatie culmineerde in een solotentoonstelling in Museum Fodor in 1963, waarmee hij zijn positie als gerespecteerd vertegenwoordiger van de Nederlandse moderne en abstracte kunst bevestigde.
Tegenwoordig wordt Adolf (Dolf) Breetvelt beschouwd als een belangrijke vertegenwoordiger van de Nederlandse abstractie uit het midden van de twintigste eeuw, die een brug slaat tussen academische traditie, internationale ervaring en naoorlogse modernistische experimenten.
