Charles Dumernit (Utrecht, 1948 – Geleen, 2019) was een Nederlandse beeldhouwer en tekenaar, bekend om zijn persoonlijke, expressieve benadering van vorm en materiaal.
Geboren in Utrecht in de naoorlogse jaren, groeide Dumernit op in een periode van culturele vernieuwing en experiment. Hij ontwikkelde zich als kunstenaar met een scherp oog voor structuur en beweging, en koos bewust voor een figuratieve maar nooit statische beeldtaal. Zijn werk laat een fascinatie zien voor het menselijk lichaam, maar dan vervormd, uitgerekt of juist ingetogen, om emotie en spanning zichtbaar te maken.
Dumernit werkte veel met klei, gips en brons. Zijn beelden kenmerken zich door een ruwe, tastbare huid, waarin je de sporen van het maakproces terugziet. Deze onverbloemde benadering gaf zijn werk een eerlijk, soms confronterend karakter. Het waren geen gladde portretten maar krachtige vertolkingen van menselijke kwetsbaarheid en kracht.
Naast zijn beeldhouwwerk tekende hij intensief. Zijn tekeningen zijn vaak snelle studies vol beweging en energie, waarin hij ideeën voor zijn beelden onderzocht en zijn gevoel voor compositie en lijn verder aanscherpte.
Dumernit woonde en werkte een groot deel van zijn leven in Limburg, waar hij deel uitmaakte van een hechte kunstenaarsgemeenschap. Hij stelde regelmatig tentoon en droeg met zijn eigenzinnige visie bij aan het regionale kunstklimaat. Voor veel collega’s en studenten was hij een bron van inspiratie door zijn vakmanschap en zijn compromisloze toewijding aan het kunstenaarschap.
Charles Dumernit liet een oeuvre na dat tegelijk aards en gevoelig is, vol menselijke verhalen gevangen in vorm. Zijn beelden en tekeningen blijven spreken door hun directe, oprechte en soms rauwe schoonheid.
