Emil Rizek (31 mei 1901 – 1988) was een Oostenrijkse schilder, bekend om zijn realistische weergaven van landschappen, stadsgezichten en genrescènes. Geboren in Wenen als zoon van een elektrotechnisch ingenieur, volgde hij privélessen bij Anton Hlavatschek en Carl Fahringer, professor aan de Weense Academie voor Schone Kunsten.
In de jaren 1920 reisde Rizek door Italië, Frankrijk, Duitsland en Nederland, waar hij in contact kwam met de Haagse School, een groep Nederlandse impressionisten. Zijn voortdurende financiële moeilijkheden in Wenen motiveerden hem om de wereld rond te reizen op zoek naar avontuur, artistieke inspiratie en betaalbaarder levensonderhoud. Tussen 1928 en 1931 bezocht hij Indonesië, waar hij het dagelijks leven op Java, Bali en Sumatra vastlegde.
Van 1932 tot 1935 reisde hij door Canada, de Verenigde Staten, Japan en Zuid-Afrika. In 1938 gaf hij les in schilderkunst in Oakland, Californië, en creëerde hij etsen van San Francisco's Chinatown.
Na zijn terugkeer in Wenen sloot Rizek zich aan bij de Weense Kunstenaarscoöperatie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij vanaf 1941 als oorlogskunstenaar en verslaggever voor de Wehrmacht, voornamelijk in Finland. Aan het einde van de oorlog werd hij gevangengenomen door het Britse leger en bracht hij tien maanden door als krijgsgevangene in Oost-Friesland. Deze ervaringen putten hem emotioneel uit, waardoor hij moeite had om terug te keren naar de schilderkunst.
Toen zijn creatieve energie terugkeerde, maakte hij jaarlijkse reizen naar Oost-Friesland, waar hij werken creëerde die een zorgvuldige observatie van licht tonen. In 1963 kende de Weense Kunstenaarsgilde Rizek een speciale gouden medaille toe als erkenning voor zijn artistieke prestaties.
Rizek's oeuvre wordt gekenmerkt door realistische voorstellingen van het dagelijks leven, met een bijzondere focus op arbeiders en het alledaagse bestaan. Zijn reizen en ervaringen gaven zijn werk een unieke diepgang en perspectief, waardoor hij een veelzijdig en internationaal erkend kunstenaar werd.
