Simon Moulijn (Rotterdam, 20 juli 1866 – Den Haag, 2 november 1948) was een vooraanstaand Nederlands kunstschilder, tekenaar en graficus, vooral bekend om zijn lithografische werken. Zijn oeuvre wordt gekenmerkt door dromerige landschappen en een sterke symbolistische invloed, waardoor hij vaak wordt aangeduid als de "schilder van de romantische eenzaamheid".
Geboren als zoon van fabrikant en koopman Simon Moulijn sr. en Magdalena Maria Johanna Walter, begon Moulijn in 1882 zijn opleiding aan de Rotterdamse Academie voor Beeldende Kunsten en Technische Wetenschappen. Vanaf 1885 vervolgde hij zijn studie aan de Rijksacademie van beeldende kunsten in Amsterdam, waar hij in contact kwam met tijdgenoten zoals Ferdinand Hart Nibbrig, Richard Roland Holst en Isaac Israëls.
Na zijn opleiding woonde en werkte Moulijn in diverse plaatsen, waaronder Drenthe, Rotterdam, Den Haag, De Steeg en Renkum. In 1902 trouwde hij met dichteres Henriëtte Haitsma Mulier, waarna het paar zich vestigde in Laren, een toenmalig kunstenaarsdorp. Hier liet hij in 1903 het huis "De Egelantier" bouwen naar eigen ontwerp.
Moulijn haalde zijn inspiratie uit verschillende Europese landen, waaronder Duitsland, Zwitserland en Frankrijk. Zijn reizen naar deze landen beïnvloedden zijn werk en droegen bij aan de ontwikkeling van zijn unieke stijl. In 1894, het jaar waarin hij een boerderij vastlegde, raakte hij sterk onder de invloed van het symbolisme en begon hij de natuur op vereenvoudigde wijze weer te geven.
Naast schilderijen maakte Moulijn ook veel aquarellen, illustraties voor sprookjesboeken, etsen en steendrukken. Hij schreef zelfs twee boeken over steendrukken om de grafische kunst meer onder de aandacht te brengen: "De lithografische prentkunst" (1918) en "De eerste jaren van de lithografische prentkunst in Nederland" (1927). Zijn inzet voor de kunst werd in 1938 bekroond met de benoeming tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Moulijn was nauw betrokken bij de organisatie van verschillende tentoonstellingen over de hele wereld. Zo organiseerde hij een tentoonstelling in San Francisco en in Boedapest, waar hij prijzen voor in ontvangst mocht nemen. Zijn werk is opgenomen in de collecties van onder andere het Drents Museum in Assen, het Rijksprentenkabinet in Amsterdam en het Gemeentemuseum Den Haag.
Simon Moulijn overleed op 2 november 1948 in Den Haag. Zijn nalatenschap blijft een belangrijke bijdrage aan de Nederlandse kunstgeschiedenis, met werken die de toeschouwer meenemen naar serene en introspectieve landschappen.
