Bertha van Hasselt werd geboren op 22 februari 1878 in Zwolle, in een tijd waarin het kunstenaarschap voor vrouwen nog geen vanzelfsprekend pad was. Toch wist zij haar weg te banen binnen het Nederlandse kunstleven aan het begin van de 20e eeuw – met overtuiging, talent en een uitgesproken stijl. Als kunstenares werkte ze buiten de gebaande paden van academisch realisme en vond ze haar eigen beeldtaal, waarin kleur en expressie voorrang kregen boven precieze weergave.
Van Hasselt studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar ze in aanraking kwam met nieuwe stromingen in de schilderkunst. Haar werk toont invloeden van het post-impressionisme en het symbolisme, maar bovenal getuigt het van een persoonlijke en emotioneel geladen manier van schilderen. Ze werkte met volle toetsen en had een voorkeur voor diepe, verzadigde kleuren. Thema’s als vrouwenportretten, stillevens en landschappen uit haar directe omgeving kwamen steeds terug in haar oeuvre.
Haar kunstenaarschap viel in een roerige periode: de moderniteit klopte aan de deur, maar in Nederland heerste nog altijd een zekere behoudendheid. Toch wist Van Hasselt zich een plek te verwerven in tentoonstellingen en kunstenaarskringen. Ze werd lid van Arti et Amicitiae en Pulchri Studio, en haar werk werd regelmatig getoond op salons in Den Haag en Amsterdam.
Opmerkelijk was haar vermogen om introspectie en kracht te combineren: de vrouwen in haar portretten kijken niet weg, maar terug – met zelfbewustzijn. In een tijd waarin vrouwelijke kunstenaars vaak als ‘dilettanten’ werden beschouwd, wist Van Hasselt een oeuvre op te bouwen dat getuigde van vakmanschap en visie. Ze werkte veel in de regio Gelderland en Overijssel, maar had ook contact met kunstenaars uit het westen van het land.
In 1932 overleed Bertha van Hasselt op 54-jarige leeftijd in Nijmegen. Haar naam verdween na haar dood grotendeels uit de kunstgeschiedenis, maar haar werk wordt herontdekt. Het verdient erkenning als onderdeel van de bredere ontwikkeling van de moderne schilderkunst in Nederland — én als stem van een vrouw die zich niet schikte naar de verwachtingen van haar tijd, maar haar eigen kleurenspoor volgde.
