Aldo van den Broek (1985) is een Nederlandse autodidactische beeldend kunstenaar en schilder, bekend om zijn rauwe, expressieve beeldtaal waarin vergankelijkheid, geschiedenis en menselijke interactie centraal staan. Zijn werk beweegt zich op het snijvlak van abstractie en figuratie en kenmerkt zich door een gelaagde opbouw van verf, krassen, teksten en gevonden beeldfragmenten. Hierdoor ontstaan composities die tegelijk kwetsbaar en krachtig aanvoelen, alsof sporen van herinneringen, stedelijke landschappen en menselijke aanwezigheid in het doek zijn achtergebleven.

Van den Broek werkt intuïtief en fysiek; het maakproces zelf speelt een belangrijke rol in zijn oeuvre. Hij gebruikt uiteenlopende materialen en technieken om oppervlakken te creëren die verweerd, beschadigd of haast archeologisch ogen. In zijn schilderijen resoneren invloeden uit straatcultuur, architectuur, fotografie en kunstgeschiedenis, zonder ooit volledig naar één stijltraditie te verwijzen. Juist die spanning tussen controle en verval geeft zijn werk een intense, bijna tastbare energie.

Zijn oeuvre onderzoekt hoe tijd en menselijke handelingen sporen nalaten — zowel op objecten als in collectieve herinneringen. De werken roepen vaak associaties op met afbrokkelende muren, vergeten affiches of fragmenten uit een verdwenen stad, maar blijven tegelijkertijd open voor persoonlijke interpretatie. Daarmee creëert Van den Broek een visuele wereld die zowel confronterend als poëtisch is, en waarin schoonheid ontstaat uit imperfectie en erosie.