Hartmann Schedel (Neurenberg, 13 februari 1440 – aldaar, 28 november 1514) was een Duits arts, historicus, cartograaf en humanist. Hij geldt als een van de vroegste cartografen die de mogelijkheden van de drukpers systematisch benutte om kennis breed te verspreiden. Zijn leermeester was Matheolus Perusinus, bij wie Schedel een stevige humanistische en wetenschappelijke basis ontwikkelde.

Schedel verwierf blijvende faam met de Kroniek van Neurenberg, ook bekend als de Schedel’sche Weltchronik. Dit monumentale werk verscheen op 12 juli 1493 in Neurenberg als incunabel en combineerde wereldgeschiedenis met een ongekende rijkdom aan kaarten en stadsgezichten. Voor het eerst werden volledige steden en landen op grote schaal en herkenbaar afgebeeld—een doorbraak in een tijd waarin geografische kennis fragmentarisch was.

De impact van Schedels werk werd versterkt door de boekdrukkunst, uitgevonden in 1447 door Johannes Gutenberg. Dankzij druktechnieken konden kaarten en illustraties in grotere oplagen worden verspreid, terwijl boeken vóór die tijd zeldzaam en kostbaar waren door hun handgeschreven karakter.

Naast zijn publicaties was Schedel een vooraanstaand verzamelaar van boeken, kunst en houtgravures. Zijn verzamelwoede droeg bij aan het behoud en de ontsluiting van kennis. Zo maakte een uitgave van verzameld werk in 1504 belangrijke informatie bekend over Jacopo de' Barbari, die tot dan toe grotendeels in de vergetelheid was geraakt.

Hartmann Schedel belichaamt daarmee de overgang van middeleeuwse kennisoverdracht naar de renaissancistische, gedrukte cultuur: een sleutelfiguur op het snijvlak van wetenschap, kunst en humanisme.