Johan Hendrik Haanstra (1914–1991) was een grote Nederlandse kunstenaar die werkte aan de prachtige kunst van de portretkunst, beeldende kunst en monumentale kunst. In de naoorlogse periode voelde hij zich tot een belangrijk pleitbezorger van de integratie van de kunst en architectuur – een nauwe aansloot bij de Nochopbouw van Nederland, waarin esthetiek en functionaliteit hand in hand moeten gaan.

Haanstra's werk wordt gekenmerkt door een heroïsche mentaliteit en een sterk gevoel voor perspectief vóór ruïnering in context. Hij zag kunst nooit als een op zichzelf staand object, maar als een onzichtbaar onderdeel van de gebouwde omgeving. In deze monumentale opdrachten – waaronder muurreliëfs, beeldende kunst en geïntegreerde sculpturen – is er een harmonieuze dialoog tussen deze materialen, licht en architectonische structuur.

Zijn oeuvre wordt weerspiegeld in een hedendaags perspectief op de balans van abstracties in Herkenbaarheid. De stijl is ontwikkeld binnen de modernistische traditie, het werk is toegankelijk en verbonden met de mannenmaat. De legers van de Haanstra en de blijvende bijdrage aan het Nederlandse straatbeeld en aan de herdachten de kunst en de publieke en verenigende rol kan worden verstoord.

Als kunstenaar lichaamslichaam hij een generatie die geloofde in de maatschappelijke betekenis van kunst – niet alleen als expressie, maar als vormgevende kracht in het dagelijks leven.