Johannes Lodeizen werd geboren op 8 oktober 1892 in Schiedam, in een welgestelde koopmansfamilie. Hoewel hij in de schaduw bleef van grotere namen uit zijn tijd, ontwikkelde hij een opmerkelijk gevoelig en consistent oeuvre als schilder van stillevens, landschappen en interieurs – met een fijnzinnig oog voor detail, licht en compositie. Zijn werk ademt rust, beschouwing en een ingetogen, bijna meditatieve verfijning.

Lodeizen kreeg zijn opleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar hij zich ontwikkelde binnen de traditie van het figuratieve realisme. Hij had een voorkeur voor klassieke onderwerpen: bloemstillevens, vensterpartijen, meubels, schelpen en vaasjes – maar schilderde ze met een helderheid en sfeer die deden denken aan de oude meesters, zonder tot imitatie te vervallen. Elk voorwerp lijkt in zijn werk een eigen innerlijk licht te bezitten.

Zijn kleurgebruik is zacht maar trefzeker, met veel aandacht voor tonaliteit. Lodeizen werkte traag en met grote precisie: vorm en schaduw, lijn en reflectie zijn bij hem tot in detail doordacht. Daardoor hebben zijn schilderijen vaak iets verstilds, bijna tijdloos – alsof de wereld even stilvalt tussen penseelstreken.

Hoewel hij buiten de modernistische stromingen bleef en zelden deelnam aan het publieke kunstdebat, exposeerde Lodeizen regelmatig in Den Haag en Amsterdam, vaak bij Pulchri Studio en Arti et Amicitiae. Zijn werk vond een vaste schare bewonderaars onder liefhebbers van fijnzinnig realisme en klassieke schilderkunst.

Hij woonde en werkte het grootste deel van zijn leven in Den Haag, waar hij in rust en toewijding bleef schilderen tot op hoge leeftijd. Interessant genoeg is hij ook bekend als de vader van dichter Hans Lodeizen (1924–1950), die een totaal andere artistieke weg volgde: modernistisch, breekbaar, kort en fel. Vader en zoon – twee generaties kunstenaars – verbonden door een scherp oog voor schoonheid, maar elk in hun eigen taal.

Johannes Lodeizen overleed op 11 december 1980 in Den Haag. Zijn oeuvre is relatief klein, maar wordt gewaardeerd om zijn poëtische precisie. In een tijd van snelle verandering en experimentele kunst hield hij vast aan het stille kijken – aan schoonheid in eenvoud, en aan verf als middel tot verstilling.