Josef Ongenae (1921–1993) was een van oorsprong Belgisch kunstenaar die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van de naoorlogse abstracte kunst in Nederland. Zijn oeuvre vormt een brug tussen vroege abstractie en de strenge, geometrische beeldtaal die in de jaren vijftig en zestig tot volle bloei kwam. In de collectie zijn 35 schilderijen van zijn hand opgenomen.

Ongenae begon zijn loopbaan in de jaren dertig als leerling-tekenaar bij een reclamebureau. Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde hij, onder invloed van kunstenaars als Kandinsky, Picasso en Juan Gris, een steeds abstracter beeldend idioom. Een beslissend moment volgde in 1951, toen hij tijdelijk werkzaam was in het Stedelijk Museum Amsterdam. Bij de opbouw van een tentoonstelling over De Stijl maakte hij voor het eerst kennis met het werk van Mondriaan. Vanaf dat moment werd zijn werk soberder in kleur en sterker gestileerd.

In de jaren zestig vond Ongenae definitief zijn eigen handschrift: dynamische composities opgebouwd uit gekleurde rechthoeken, waarin spanning en ritme centraal staan. In 1955 was hij medeoprichter van het kunstenaarscollectief Liga Nieuwe Beelden, waarmee hij zich schaarde onder de vernieuwers van de Nederlandse abstracte kunst. Zijn werk getuigt van een consequente zoektocht naar orde, balans en beweging binnen het vlak.