Maurice Maignan, geboren in 1868 in het Normandische stadje Neufchâtel-en-Bray, behoorde tot de Franse beeldhouwers die actief waren in de overgangsperiode van de 19e naar de 20e eeuw. Hij vestigde zich al vroeg in Parijs, waar hij zijn opleiding volgde en in aanraking kwam met de gevestigde kunstenaarskringen rond de École des Beaux-Arts. In de Franse hoofdstad ontwikkelde hij zich tot een vakbekwaam beeldhouwer met een voorkeur voor figuratieve kunst, in een tijd waarin academische tradities en modernere stromingen naast elkaar bestonden.

Maignan werkte hoofdzakelijk in brons en steen, waarbij zijn onderwerpen varieerden van portretten en buste-voorstellingen tot allegorische en symbolische figuren. Zijn stijl sluit aan bij de Franse laat-19e-eeuwse traditie: zorgvuldig gemodelleerd, met veel aandacht voor anatomie, textuur en expressie. Tegelijkertijd is in sommige werken de invloed merkbaar van de meer expressieve, levendige aanpak die rond 1900 opkwam, geïnspireerd door kunstenaars als Rodin.

Als beeldhouwer kreeg hij verschillende opdrachten voor publieke beelden en monumenten, zoals herdenkingsbeelden en religieuze voorstellingen, waarmee hij deel uitmaakte van de brede beweging van kunstenaars die de Franse steden en dorpen in die periode verrijkten met beeldhouwwerk. Daarnaast vervaardigde hij intiemere sculpturen voor particuliere opdrachtgevers, vooral portretbustes, waarin hij zijn vaardigheid in het treffen van gelijkenis en karakter liet zien.

Maurice Maignan bleef tot op hoge leeftijd actief. Hij overleed in 1946 in Parijs, waar hij het grootste deel van zijn loopbaan had doorgebracht. Zijn oeuvre wordt minder vaak genoemd in overzichtswerken van de Franse beeldhouwkunst, maar het getuigt van een degelijke vakbekwaamheid en een trouw aan de figuratieve traditie, zoals die in Frankrijk tot ver na 1900 een belangrijke rol bleef spelen.