Michaël Joseph Stuber (1873-1954) was een Nederlandse schilder die actief was in de overgangsperiode tussen het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Hij werkte voornamelijk in Den Haag en was nauw verbonden met de levendige kunstenaarsgemeenschap van de stad. Hij werd lid van de gewaardeerde Haagse Kunstkring, een invloedrijk genootschap dat progressieve kunstenaars, schrijvers en intellectuelen van die tijd samenbracht.

Stuber signeerde zijn werken vaak met "Michel Stuber", een naam die zowel zijn artistieke identiteit als zijn verbondenheid met de bredere Europese kunstwereld weerspiegelt. Zijn oeuvre past binnen de rijke traditie van de Haagse schilderkunst, waar sfeer, licht en alledaagse onderwerpen een centrale rol speelden. Hoewel hij niet zo bekend is als sommige van zijn tijdgenoten, droeg Stuber bij aan het culturele weefsel van zijn tijd met een oeuvre dat getuigt van technische verfijning en een gevoeligheid voor sfeer en plaats.

Zijn schilderijen weerspiegelen een periode van artistieke evolutie in Nederland, waarin traditioneel realisme geleidelijk samensmolt met modernere benaderingen. In dit veranderende landschap behield Stuber een eigen, kenmerkende stem – geworteld in observatie maar open voor subtiele experimenten – waardoor hij een representatieve figuur werd voor de stillere, maar daarom niet minder betekenisvolle, artistieke ontwikkelingen van zijn tijd.