Compositie 1967 1967

Willem Hussem

Origineel olieverf op doek
110 ⨯ 65 cm
Prijs op aanvraag

Bruning Heintz Fine Art

• Over kunstwerk
  Gedateerd: 1967
  Grootte: 110 x 65 cm
  Signatuur: Rechtsonder. In verso genummerd H4 317 (bekend in het archief van Dürst Britt & Mayhew)
  Materiaal: Olieverf op jute
  Stroming: Nieuwe Haagse School
  Provenance: Particuliere collectie, voorheen galerie Erik Paol, daarvoor galerie Nouvelles Images
  
  Het schilderij uit 1967 van Willem Hussem ontvouwt zich als een stille, doordachte compositie waarin eenvoud en beweging elkaar ontmoeten. Tegen een warme, zalmroze achtergrond schuiven grote, afgeronde vormen het beeld binnen, alsof ze net buiten het doek hun oorsprong hebben. Een brede, witte baan slingert zich door het midden, kruist zichzelf en verbindt de verschillende vlakken met een vanzelfsprekende rust. Het wit is niet strak of klinisch, maar levendig en tastbaar; je ziet hoe de verf is aangebracht, hoe de hand van de kunstenaar nog aanwezig is in elke streek. Aan de randen verschijnen diepe kleurvelden, d.w.z. een intens rood dat overgaat in zwart linksonder, een helder blauw met een donker accent rechtsboven, en een donker, bijna aards vlak linksboven. Deze vormen lijken afgesneden, als fragmenten van een groter geheel dat zich buiten het kader voortzet. Juist daardoor krijgt het schilderij een zekere spanning: het is tegelijk begrensd en open, ingetogen en dynamisch. Wat het werk bijzonder maakt, is de balans die Hussem weet te vinden. De ronde vormen verzachten, terwijl de witte banen richting geven en structuur aanbrengen. Alles lijkt op zijn plaats, zonder dat het statisch wordt. Het schilderij ademt een kalme ritmiek, een soort visuele muziek waarin elke vorm en kleur precies op het juiste moment klinkt. De originele aluminium lijst omlijst het geheel op subtiele wijze. Het koele, sobere materiaal contrasteert mooi met de warme kleuren en de zichtbare penseelstreken, zonder de aandacht op te eisen. Integendeel, de lijst versterkt de helderheid van de compositie en geeft het werk een tijdloze, bijna architectonische uitstraling. Dit past goed bij de abstracte vormentaal van de jaren zestig. Zo vormt het schilderij, samen met zijn aluminium lijst, een harmonieus geheel: ingetogen, maar krachtig; eenvoudig, maar rijk aan nuance. Een werk dat niet schreeuwt om aandacht, maar die stil en overtuigend vasthoudt.
  
  Willem Hussem’s 1967 painting unfolds as a quiet, thoughtful composition in which simplicity and movement meet. Against a warm, salmon-pink background, large, rounded forms slide into the image, as if they originate just outside the canvas. A broad, white band winds through the center, crosses itself, and connects the various planes with a self-evident calm. The white is not stark or clinical, but lively and tangible; you can see how the paint has been applied, how the artist’s hand is still present in every stroke. Deep fields of color appear at the edges: an intense red transitioning into black in the lower left, a bright blue with a dark accent in the upper right, and a dark, almost earthy plane in the upper left. These forms appear cut off, like fragments of a larger whole that continues beyond the frame. It is precisely this that gives the painting a certain tension: it is simultaneously bounded and open, restrained and dynamic. What makes the work special is the balance Hussem manages to strike. The round forms soften, while the white stripes provide direction and add structure. Everything seems to be in place without becoming static. The painting exudes a calm rhythm, a kind of visual music in which every form and color strikes at precisely the right moment. The original aluminum frame subtly frames the whole. The cool, austere material contrasts beautifully with the warm colors and visible brushstrokes, without demanding attention. On the contrary, the frame enhances the clarity of the composition and gives the work a timeless, almost architectural appearance. This fits well with the abstract visual language of the sixties. Thus, the painting, together with its aluminum frame, forms a harmonious whole: restrained yet powerful; simple yet rich in nuance. A work that does not scream for attention, but holds it quietly and convincingly.
• Over kunstenaar

  Willem Frans Karel Hussem (geboren in Rotterdam op 29 januari 1900, overleden in Den Haag op 21 juli 1974) was een veelzijdige Nederlandse kunstenaar, bekend als schilder, beeldhouwer en dichter.

  Hussem ontving zijn opleiding van Dirk Nijland en volgde lessen aan de Rotterdamse Academie. Tussen 1918 en 1936 verbleef hij in Parijs, waar hij contacten legde met vooraanstaande kunstenaars zoals Piet Mondriaan en Pablo Picasso. De invloed van Picasso en Vincent van Gogh is duidelijk merkbaar in zijn stijl.

  In 1936 koos Hussem definitief voor Den Haag als zijn thuisbasis, waar hij zich vestigde in de Mijtensstraat in de Schilderswijk. Na de Tweede Wereldoorlog evolueerde zijn kunst naar abstractie. Hij was actief binnen kunstbewegingen zoals Fugare, de Liga Nieuw Beelden en Verve, en zijn werk wordt geassocieerd met de Nieuwe Haagse School.

  Ondanks zijn nationale en internationale erkenning, inclusief het driemaal winnen van de Jacob Marisprijs (1952 en 1955 voor schilderkunst, 1958 voor tekenkunst) en een uitnodiging voor de Biënnale van Venetië, leefde zijn gezin in bescheiden omstandigheden.

  Zijn kunstwerken zijn onderdeel van de collecties van: Kunstmuseum Den Haag, Stedelijk Museum Amsterdam, Dordrechts Museumen het Rijksmuseum Twenthe in Enschede

  Rond Hussem vormde zich de Posthoorngroep, een collectief van kunstenaars die zich bezighielden met schilderkunst, dichtkunst, of beide. Deze groep was vernoemd naar een bekende horecagelegenheid in Den Haag.

  Als dichter en illustrator maakte Hussem zijn debuut in 1940 met "De kustlijn", uitgegeven door L.J.C. Boucher, gevolgd door "Uitzicht op zee" bij A.A.M. Stols in 1941. Hij illustreerde ook met een pentekening van bomen in "Een lied van Isoude" van P.C. Boutens (1941). In de jaren zestig publiceerde hij meerdere dichtbundels, waaronder het bekende "Voor twee scharren blauwbekken" (1966). Zijn dichtwerk, vaak verrijkt met eigen illustraties, bleef ook na zijn dood verschijnen, met als laatste "Met inkt zeggen" (2011). Hussem onderhield een vriendschap met Simon Carmiggelt.

  Vanaf 1967 begon Hussem met het creëren van metaalplastieken.

  Een tragisch voorval betrof een aluminium kunstwerk van Hussem, geschat op ongeveer 100.000 euro, dat per ongeluk werd vernietigd in 2017 tijdens de sloop van een postkantoor in Raalte. Het kunstwerk werd, als een van de laatste objecten, vernietigd in een shredder, omdat de projectontwikkelaar niet op de hoogte was gesteld van de culturele waarde ervan.

   

   

   

Bent u geïnteresseerd om dit kunstwerk te kopen?