Louis Albert Roessingh (Assen, 1873 – Antwerpen, 1951) was een Nederlands schilder, tekenaar en monumentaal kunstenaar die zich bewoog tussen impressionisme en symbolisme, met een sterk gevoel voor decoratie, kleur en compositie. Zijn werk kenmerkt zich door een verfijnde esthetiek en een opmerkelijke veelzijdigheid, waarbij hij naast schilderijen ook actief was in toegepaste kunst, glas-in-lood en wandschilderingen.
Roessingh werd opgeleid aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam en volgde later lessen in Antwerpen, waar hij zich uiteindelijk vestigde. Zijn stijl ontwikkelde zich onder invloed van de Franse schilderkunst, de Jugendstil en de decoratieve bewegingen van zijn tijd. Hij schilderde landschappen, bloemstillevens, portretten en religieus geïnspireerde scènes, vaak met een zachte kleurtoon en een bijna meditatieve sfeer.
In zijn Vlaamse periode groeide Roessingh uit tot een gerespecteerde kunstenaar binnen de kringen van de katholieke kunstbeweging. Zijn monumentale werk – onder meer glas-in-loodramen en kerkelijke muurschilderingen – getuigt van zijn vermogen om grote ruimten met ritme, licht en symboliek te vullen. Tegelijkertijd bleef hij ook op doek werken aan meer persoonlijke, verstilde voorstellingen met een dromerige ondertoon.
Roessingh had een scherp gevoel voor vormgeving en spiritualiteit, wat hem tot een brugfiguur maakte tussen de klassieke schilderkunst en de opkomende moderne esthetiek. Zijn werk is minder bekend bij het grote publiek, maar onder kenners wordt hij gewaardeerd als een sensitieve en gedisciplineerde kunstenaar met een eigenzinnig poëtisch handschrift. Zijn nalatenschap leeft voort in kerken, collecties en particuliere interieurs in Nederland en België.
