Lee Miller (1907-1977) was een Amerikaanse fotografe, fotojournaliste en surrealistische kunstenares wier leven en werk zich afspeelden in enkele van de meest bepalende culturele en historische momenten van de twintigste eeuw. Ze stond bekend om haar opvallende transformatie van gevierd fotomodel tot baanbrekende beeldmaakster en bouwde een carrière op die gekenmerkt werd door vernieuwing, moed en artistieke innovatie.
Miller begon haar carrière voor de camera als Vogue-model in het New York van de jaren 20, voordat ze naar Parijs verhuisde. Daar raakte ze nauw verbonden met de surrealistische kring en werkte ze samen met Man Ray. In deze periode ontwikkelde ze mede de solarisatietechniek, waarmee ze dromerige, experimentele beelden creëerde die de conventionele fotografie uitdaagden en haar vestigden als een serieuze kunstenares.
In de jaren 40 sloeg Miller een radicale andere weg in en werd ze oorlogsverslaggeefster voor Vogue. Ze documenteerde de verwoesting van de Tweede Wereldoorlog met onwrikbare eerlijkheid en legde de bevrijding van Parijs, de gruwelen van concentratiekampen zoals Dachau en de nasleep van het conflict in heel Europa vast. Een van haar meest iconische foto's – genomen in München – toont haar in het bad van Adolf Hitler, een aangrijpende combinatie van intimiteit en historische breuk.
Gedurende haar leven balanceerde Millers werk schoonheid en brutaliteit, intimiteit en afstandelijkheid. Of het nu ging om surrealistische composities of rauwe oorlogsbeelden, ze behield een kenmerkende beeldtaal die geworteld was in nieuwsgierigheid, veerkracht en een weigering om weg te kijken. Tegenwoordig wordt ze niet alleen erkend als een sleutelfiguur in het surrealisme, maar ook als een van de belangrijkste vrouwelijke oorlogscorrespondenten en fotografen van de twintigste eeuw.
