Fernando Alday (1959, Santiago de Chile, Chili) ontwikkelde een beeldtaal waarin materiaal net zo belangrijk is als het beeld zelf. Oude papieren dragers, verweerde texturen en het diepe, fluweelachtige karakter van middeleeuwse inkt vormen de kern van zijn werk. Elk schilderij begint bij een zoektocht die bijna archeologisch aanvoelt: het vinden van papier met een geschiedenis, kleursporen, vezels, rafels en lagen die al een eigen verhaal dragen.
De fascinatie voor papier is niet nostalgisch, maar inhoudelijk. Papier is bij Alday tijd: een oppervlak dat slijtage, aanraking en vergankelijkheid zichtbaar maakt. Door daarop te werken – met inkt die herinnert aan manuscripten en eeuwenoude schriftculturen – ontstaan beelden die de cyclus van het leven oproepen: steeds aanwezig, maar altijd in beweging, telkens weer verdwijnend en terugkerend.
In dit oeuvre is de handeling even betekenisvol als het resultaat. Het verzamelen, bewaren en opnieuw activeren van gevonden materialen wordt een manier om het voorbijgaan te verbeelden. Zo groeien Aldays werken uit tot stille tijdcapsules: intiem, gelaagd en doordrenkt van het besef dat alles wat leeft, ook weer verdwijnt.
