Compositie 1967 1967

Willem Hussem

Olio originale su tela
110 ⨯ 65 cm
Prezzo su richiesta

Bruning Heintz Fine Art

• A proposito di opere d'arte
  Gedateerd: 1967
  Grootte: 110 x 65 cm
  Signatuur: Rechtsonder. In verso genummerd H4 317 (bekend in het archief van Dürst Britt & Mayhew)
  Materiaal: Olieverf op jute
  Stroming: Nieuwe Haagse School
  Provenance: Particuliere collectie, voorheen galerie Erik Paol, daarvoor galerie Nouvelles Images
  
  Het schilderij uit 1967 van Willem Hussem ontvouwt zich als een stille, doordachte compositie waarin eenvoud en beweging elkaar ontmoeten. Tegen een warme, zalmroze achtergrond schuiven grote, afgeronde vormen het beeld binnen, alsof ze net buiten het doek hun oorsprong hebben. Een brede, witte baan slingert zich door het midden, kruist zichzelf en verbindt de verschillende vlakken met een vanzelfsprekende rust. Het wit is niet strak of klinisch, maar levendig en tastbaar; je ziet hoe de verf is aangebracht, hoe de hand van de kunstenaar nog aanwezig is in elke streek. Aan de randen verschijnen diepe kleurvelden, d.w.z. een intens rood dat overgaat in zwart linksonder, een helder blauw met een donker accent rechtsboven, en een donker, bijna aards vlak linksboven. Deze vormen lijken afgesneden, als fragmenten van een groter geheel dat zich buiten het kader voortzet. Juist daardoor krijgt het schilderij een zekere spanning: het is tegelijk begrensd en open, ingetogen en dynamisch. Wat het werk bijzonder maakt, is de balans die Hussem weet te vinden. De ronde vormen verzachten, terwijl de witte banen richting geven en structuur aanbrengen. Alles lijkt op zijn plaats, zonder dat het statisch wordt. Het schilderij ademt een kalme ritmiek, een soort visuele muziek waarin elke vorm en kleur precies op het juiste moment klinkt. De originele aluminium lijst omlijst het geheel op subtiele wijze. Het koele, sobere materiaal contrasteert mooi met de warme kleuren en de zichtbare penseelstreken, zonder de aandacht op te eisen. Integendeel, de lijst versterkt de helderheid van de compositie en geeft het werk een tijdloze, bijna architectonische uitstraling. Dit past goed bij de abstracte vormentaal van de jaren zestig. Zo vormt het schilderij, samen met zijn aluminium lijst, een harmonieus geheel: ingetogen, maar krachtig; eenvoudig, maar rijk aan nuance. Een werk dat niet schreeuwt om aandacht, maar die stil en overtuigend vasthoudt.
  
  Willem Hussem’s 1967 painting unfolds as a quiet, thoughtful composition in which simplicity and movement meet. Against a warm, salmon-pink background, large, rounded forms slide into the image, as if they originate just outside the canvas. A broad, white band winds through the center, crosses itself, and connects the various planes with a self-evident calm. The white is not stark or clinical, but lively and tangible; you can see how the paint has been applied, how the artist’s hand is still present in every stroke. Deep fields of color appear at the edges: an intense red transitioning into black in the lower left, a bright blue with a dark accent in the upper right, and a dark, almost earthy plane in the upper left. These forms appear cut off, like fragments of a larger whole that continues beyond the frame. It is precisely this that gives the painting a certain tension: it is simultaneously bounded and open, restrained and dynamic. What makes the work special is the balance Hussem manages to strike. The round forms soften, while the white stripes provide direction and add structure. Everything seems to be in place without becoming static. The painting exudes a calm rhythm, a kind of visual music in which every form and color strikes at precisely the right moment. The original aluminum frame subtly frames the whole. The cool, austere material contrasts beautifully with the warm colors and visible brushstrokes, without demanding attention. On the contrary, the frame enhances the clarity of the composition and gives the work a timeless, almost architectural appearance. This fits well with the abstract visual language of the sixties. Thus, the painting, together with its aluminum frame, forms a harmonious whole: restrained yet powerful; simple yet rich in nuance. A work that does not scream for attention, but holds it quietly and convincingly.
• A proposito di opere artista

  Willem Frans Karel Hussem (nato a Rotterdam il 29 gennaio 1900, morto a L'Aia il 21 luglio 1974) è stato un artista olandese versatile, noto come pittore, scultore e poeta.

  Hussem ha ricevuto la sua formazione da Dirk Nijland e ha preso lezioni all'Accademia di Rotterdam. Tra il 1918 e il 1936 soggiornò a Parigi, dove allacciò contatti con artisti di spicco come Piet Mondriaan e Pablo Picasso. L'influenza di Picasso e Vincent van Gogh è chiaramente evidente nel suo stile.

  Nel 1936, Hussem scelse finalmente L'Aia come base di residenza, dove si stabilì nella Mijtensstraat nello Schilderswijk. Dopo la seconda guerra mondiale la sua arte si evolve verso l'astrazione. Fu attivo in movimenti artistici come Fugare, Liga Nieuw Beelden e Verve, e il suo lavoro è associato alla Scuola di New Hague.

  Nonostante il riconoscimento nazionale e internazionale, tra cui la vittoria del Premio Jacob Maris per tre volte (1952 e 1955 per la pittura, 1958 per il disegno) e un invito alla Biennale di Venezia, la sua famiglia viveva in circostanze modeste.

  Le sue opere d'arte fanno parte delle collezioni di: Kunstmuseum L'Aia, Stedelijk Museum Amsterdam, Dordrechts Museum e Rijksmuseum Twenthe a Enschede

  Il Posthoorngroep si formò attorno a Hussem, un collettivo di artisti che si occupavano di pittura, poesia o entrambi. Questo gruppo prende il nome da un noto ristorante dell'Aia.

  Come poeta e illustratore, Hussem esordì nel 1940 con "La linea della costa", edito da L.J.C. Boucher, seguito da "Sea View" all'A.A.M. Stols nel 1941. Ha anche illustrato con un disegno a penna di alberi in "Een lied van Isoude" di P.C. Bouten (1941). Negli anni Sessanta pubblicò diverse raccolte di poesie, tra cui la celebre "Voor twee dacharren bluebekken" (1966). La sua poesia, spesso arricchita con le sue illustrazioni, ha continuato ad apparire dopo la sua morte, l'ultima delle quali è "Say with ink" (2011). Hussem mantenne un'amicizia con Simon Carmiggelt.

  Dal 1967 in poi Hussem iniziò a creare sculture in metallo.

  Un tragico incidente ha coinvolto un’opera d’arte in alluminio di Hussem, stimata circa 100.000 euro, andata accidentalmente distrutta nel 2017 durante la demolizione di un ufficio postale a Raalte. L'opera d'arte è stata uno degli ultimi oggetti ad essere distrutta in un trituratore perché il progettista non era stato informato del suo valore culturale.

Sei interessato ad acquistare questa opera d'arte?